Urodzony we Lwowie, syn Kazimierza, urzędnika państwowego i Wandy z Jaskłowskich.

        Ukończył IV Gimnazjum Klasyczne we Lwowie, rozwijając równocześnie zainteresowania chemiczne. W latach 1912-1914 studiował na Wydziale Mechanicznym Szkoły Politechnicznej we Lwowie. Po wybuchu pierwszej wojny światowej i zamknięciu uczelni przez rosyjskie władze okupacyjne, pracował jako mechanik w warsztatach samochodowych. Wraz z nimi, w czerwcu 1915 r. został ewakuowany do Kijowa. Pod koniec wojny przedostał się z Kijowa przez Syberię, Władywostok, do Szanghaju. W 1918 r. założył tam pierwszą w Chinach fabrykę drutu, śrub, nakrętek i gwoździ. W czasie wolnym od pracy prowadził intesywne studia literatury technicznej. Szczególnie interesowały go prace nad technologią materiałów w atmosferze wodoru. Opracowywał nowe projekty ciągłego przeciągania drutu na zimno z ocynkowaną powierzchnią uzyskiwanego podczas jednej operacji przeciągania.  Dokonał pierwszych swoich wynalazków, które zrewolucjonizowały technologii walcownictwa, m.in. opracował nowy typ walcarki do walcowania blach na zimno w sposób ciągły, umożliwiający produkcję blach o wymaganych tolerancjach wymiarowych. .

            W 1929 r. wyjechał do USA w nadziei rozpowszechnienia swoich wynalazków. Celu nie osiągnął, gdyż napotkał nieprzewidziane trudności technologiczne w procesie ciągłego cynkowania drutu. Pokryta smarem grafitowym powierzchnia drutu uniemożliwiała uzyskanie odpowiedniej przyczepności nakładanej warstwy cynku. W roku 1930, w  zaistniałej sytuacji inż. Sędzimir zdecydował się na wyjazd do Polski.  W roku 1933  uruchomił pod Katowicami pierwszą w świecie linię ciągłego wytwarzania i cynkowania blach stalowych ze stali niskowęglowej na skalę przemysłową. Należy dodać że blachy przygotowywane do procesu walcowania, przed wprowadzeniem do komór odtleniających,  były łączone metodą spawania, na owe czasy technologia spawania należała do najnowocześniejszych. W tym czasie na świecie nie produkowano  blach cienkich w formie taśmy. Inż. Sędzimir zaproponował zastosowanie swojej technologii. Zaprojektował nowoczesną walcarkę umożliwiającą walcowanie blach cienkich w formie zrolowanej taśmy.

Prototyp walcarki wykonano w Dusredoldorfie w Niemczech, w znanych zakładach Schmidt’a, gdzie przeprowadzono pierwsze pomyślne próby. W oparciu o te rezultaty Huta „Pokój” złożyła swoje pierwsze zamówienie na walcarkę ZW2.  Było to bardzo udany zakup.  Początkowo walcarka projektu inż. Sędzimira produkowała 400 ton blach miesięcznie, następnie po wprowadzonych ulepszeniach, tuż przed wybuchem wojny, osiągnęto produkcję  1 tys. ton miesięcznie. Zespół walcowniczy  pracował nieprzerwanie w Hucie „Pokój” do 1962 roku.

            Blacha cynkowana produkowana według technologii Sędzimira, dzięki wysokiej jakości, szybko znalazła wielu nabywców, a technologia stała się znana na całym świecie. Jego walcownie i ocynkownie zakupione zostały do wielu krajów. W 1935 r. przeniósł się do Paryża. Tu spotkał pułkownika Solborga, przedstawiciela koncernu „Armco Steel”, z  który podpisał umowę, nawiązał współpracę,  sprzedając swoje prawa patentowe na produkcję blach walcowanych, ocynkowanych. Założył również biuro konstrukcyjne Armzen, a następnie uruchomił w 1936 r. pierwszą w USA linię galwanizacyjną w zakładach „Armco” w Butter, w Pensylwanii  oraz pierwszą walcownię blach na zimno w 1939 r. Wiosną tegoż roku przeniósł biuro do USA, zamieszkał w Middletown w Ohio i zmienił pisownię swojego nazwiska na łatwiejszą dla Amerykanów – Sendzimir. W 1945 r. zamieszkał Waterbury w stanie Connecticut, w 1946 r. przyjął obywatelstwo amerykańskie.

            W latach wojny i powojennych dokonał trzeciego doniosłego wynalazku w zakresie przetwórstwa metali – konstrukcję walcarki planetarnej. Nazwa pochodzi od „heliocentrycznego” układu małych walców roboczych, poruszających się po obwodzie dużych walców napędzających.. Zestaw ten umożliwił walcowanie ciągłe  cienkich taśm nawet ze stali stopowych. Planetarne walcarki tego typu rozpoczęły pracę w przodujących w przemysłach stalowym krajach świata: Wielkiej Brytanii (1953), Japonii (1956), Kanadzie (1966) i Szwecji (1986).

            W 1956 Sendzimir rozwiązał biuro „Armzen” i założył firmę „T. Sendzimir Inc.” z siedzibą w Waterbury, której był prezesem generalnym. Firma szybko się rozwijała, uruchomiono jej przedstawicielstwa w Paryżu, Londynie i Tokio oraz agencję w Stockholmie, a następnie rozszerzono jej działalność na Europę Wschodnią, Indie, Pakistan, Malezję, Singapur, Indonezję, Nową Zelandię, Nigerię, kraje arabskie i Meksyk. Z czasem przedstawicielstwa przekształciły się w samodzielne spółki. W 1974 r. Sendzimir utworzył związek wszystkich spółek pod nazwą „Sendzimir Engineering Corp.” z siedzibą w Waterbury., Connecticut.

            W latach siedemdziesiątych przekazał kierownictwo firmy synowi Michałowi, dalej poświęcając się pracy twórczej. Pod koniec jego życia w 35 krajach świata pracowało ponad 400 różnych typów walcarek z jego znakiem firmowym, przedstawiającym wstęgę blachy w kształcie litery „S” między walcami. Także w Polsce, w Nowej Hucie, metodą opracowanego przez niego procesu galwanicznego produkowano ponad 6 mln ton blachy ocynkowanej rocznie. Jego wynalazki uzyskały 73 patenty w kilkunastu krajach świata.

            Sendzimir zawsze zaznaczał swoją polską przynależność narodową. Wspierał finansowo Fundację Kościuszkowską, od 17 października 1964 r. był członkiem jej rady nadzorczej. Stworzył przy niej Fundację im. Sendzimira, której celem było finansowanie staży naukowych polskich uczonych w USA i udzielanie stypendiów studentom amerykańskim polskiego pochodzenia, umożliwiając im studia w Polsce. Był prezesem Rady Polskiego Instytutu Naukowego w Nowym Jorku, członkiem rady nadzorczej Polish National Alliance College w Cambridge Springs w Pensylwanii. Należy podkreślić iż w jego firmie znalazło zatrudnienie wielu polskich inżynierów i techników.

            Inż. Sendzimir otrzymywał doktoraty honoris causa: Alliance College w Cambridge Springs, Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1973) i Akademii Górniczej w Leoben w Austrii (1980). W 1949 r. Amerykański Instytut Cynku nadał mu odznaczenie „Za fundamentalne osiągnięcia w sztuce cynkowania”, był też odznaczony Złotym Medalem im. Bublicka na VII Międzynarodowej Konferencji Cynkowania w Paryżu (czerwiec 1964), Złotym Medaelm im. Bessemera przez Brytyjski Instytut Żelaza i Stali wraz z upamiętnieniem jego nazwiska na tablicy w murze londyńskiej siedziby Instytutu (1965), Złotym Medalem im. Brindla przez Królewską Akademię Nauk Technicznych w Sztokholmie (1973). W połowie listopada 1983 r. zorganizowano w AGH w Krakowie, w 50 rocznicę twórczości naukowo-gospodarczej Sendzimira, jubileuszowe sympozjum naukowe.

            Zmarł 1 września 1989 r. w swojej letniej rezydencji w miejscowości Jupiter koło Palm Beach na Florydzie. Pochowany został w Betlehem pod Waterbury. Był odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1938), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1973) i Komandorią Zasługi PRL (1989).

            Był dwukrotnie żonaty: od 1922 r. z Rosjanką Barbarą Alferieff, po rozwodzie w 1942 r. zawarł w 1945 drugie małżeństwo z Francuzką Berthe Madeleine Bernade???. Z pierwszego małżeństwa miał syna Michała (ur. 21 listopada 1924), inżyniera i swojego następcę jako prezesa generalnego „T. Sendzimir Inc.”, a w drugim małżeństwie miał troje dzieci: Stanisława, artystę-śpiewaka w Paryżu, Jana Piotra (ur. 1951) ekologa w Gainsville na Florydzie i Wandę (ur. 1952), dziennikarkę w Cambridge pod Bostonem.

            W 1990 r. Kombinatowi Metalurgicznemu w Nowej Hucie w Krakowie nadano nazwę „Huta im. T. Sendzimira”. Cztery lata później, w setną rocznicę urodzin Sendzimira, zorganizowano uroczystą sesję naukową, poczas której odsłonięto w głównym gmachu huty tablicę pamiątkową z rzeźbioną podobizną najwybitniejszego metalurga XX wieku.

Źródła: PSB, Tom XXXVI/2, zeszyt 149, Warszawa-Kraków 1995, s. 267-269.