Wojciech

   Wojciech Rostafiński  urodził się w Warszawie  w 1921 roku. uczęszczał do państwowego gimn. i lic. im Adama Mickiewicza i służył przez szereg lat w 5 Warszawskiej Drużynie Harcerskiej. W latach liceum matematyczno-fizycznego służył w Przysposobieniu Wojskowym a w lipcu 1939 roku nawet jeden miesiąc w  pomaturalnych Junackich Hufcach Pracy w Pyzdrach nad Wartą.  Maturę zdał w  maju 1939 roku.

Z dniem wybuchu wojny  skierował swą  energię ku walce z okupantem. Jednak w haosie niemieckiej okupacji podejmuje zastępcze studia w instytucie Wawelberga i otrzymuje dyplom Machnenbautechniker. Równocześnie w grudniu 1942 roku ukończył konspiracyjną podchorążówkę i został żołnierzm dywersji w szeregach ZWZ i potem AK. Brał udział w wielu akcjach zbrojnych . W Powstaniu Warszawskim, w Śródmieściu –Północ, służył w swym konspiracyjnym plutonie dywersji, plutonie zwanym Rygla od dowódcy, który poległ drugiego dnia walk. Po odniesieniu ran przez następnych dwóch dowódców – też ranny ale lekko, we wrześniu obejmuje dowództwo. Jeszcze w sierpniu otrzymał Krzyż Walecznych, z końcem Powstania, z rąk gen.Bora, za zasługę  wojenną, Order Virtuti Militari (V kl.) i oficerską promocję - na polu bitwy, którym było blężone miasto.

   Po niewoli niemieckiej zaciągnął się ponownie do służby w WP, tym razem w Lille, w pólnocnej Francji, by w listopadzie 1945 otrzymać akademickie stypendium z funduszów 2-go Korpusu PSZ we Włoszech. Na studia wybrał politechnikę – Ecoles Speciales - parastarego uniwersytetu w Louvain  w Belgii. Studiował w języku francuskim, w 1948 roku ukończył studia z dyplomem ingénieur mécanicien a titre scientifique.  Po krótkim okresie pracy w hutach z ramienia  laboratorium analizy chemicznej uniwersytetu rozpoczął pracę w belgijskim przemyśle, z czasem zdobył stanowisko  ingénieur conseil w Bureau Courtoy, jednym  z najlepszych biur projektów  Belgii.  W lecie 1949 żeni się z Marią Sikorską, studentą romanistyki w Louvain. W 1953 roku z żoną i z małym Tomaszem (póżniej doktorem filozofii i znanym psychologiem klinicznym w Chicago) przenosi się do Stanów Zjednoczonych. Początki nie są łatwe, pracuje kolejno w kilku firmach projektów, zarazem publikuje szereg artykułów w pismach technicznych i wkrótce podejmuje, jako ekstern, studia doktoranckie na Columbia University.

   Kariera naukowa  Rostafińskiego zaczna się w 1961 roku, w Cleveland, Ohio gdy  otrzymuje stanowisko naukowca w NASA – National Aeronautics and Space Administration, w Lewis Research Center.  Do jego  obowiązków należało kierowania  projektami (grants) powierzonymi amerykańskiemu przemysłowi – badania polepszenia sprawności sprężarek osiowych do silników odrzutowych , nowego typu silników odrzutowych, nowych systemów napędu pomp na ciekły wodór i ciekły tlen dla rakiet, itd.  Przez szereg lat kieruje i analizuje prace zlecone tak słynnym firmom jak Rockedyne i Aerojet w Kalifornii i na Florydzie jak też na uniwersytetach, tak w Ohio jak w Wirginii. Co roku jest w komisji analizującej proponowane przez firmy projekty badań z zakresu aeronautyki i komicznej technokogii. Był również zaproszony do komisji oceny badań działu aerospace National Science Foundation w Waszyngtonie.  Niezależnie od tego przeprowadza własne prace badawcze, które owocują szeregiem NASA Reports. Jest to analiza systemów do zastosowań w lotach kosmicznych, zupełnie nowe dziedziny inżynierii. Jako ekstern w Case Inst. of Technology w Cleveland, OH nadal pracuje nad doktoratem i zdaje kwalifikacyjne egzaminy. W roku akademickim 1965/66 otrzymuje z NASA roczny sabbatical celem końcowych studiów i przeprowadzenia badań nad tezą, w jego Alma Mater w Belgii. W 1971 roku broni swą tezę doktorską i otrzymuje doktorat na wydziale matematyki stosowanej.

                  Jako pierwszy opracował  kompletny matematyczny model, sprawdzony doświadczalnie, zjawiska przechodzenia fal głosowych w przewodach zgiętych. Innymi słowy zbadał zagadnienie, zrozumiał ją i ujął w matematyczne sformułowania  Było to jednym ze znaczniejszych naukowych osiągnięć Rostafińskiego. W kolejnych sześciu artykułach wyjaśnił zjawiska towarzyszące ruchowi fal w bardzo ostrych w łagodnie zgiętych przewodach, w gładkich i wyłożonych materiałem wyciszającym w zgięciach. Jego prace zapoczątkowały szereg artykułów pióra innych uczonych z tej dziedziny, tak w USA jak w Europie  i w Australii. Z czasem powstały też obszerne opracowania komputerowe tego procesu. W ciągu lat, do dziś jest odnotowany w Scientific Citation Index. Od NASA  otrzymał  kilka  dyplomów uznania za naukowe odkrycia. W tym sformułowanie nowej nieokreślonej całki, która dziś znajduje się we wszystkich ważnych tablicach matematycznych. Z odczytami był wysyłany przez NASA na konferencje tak w USA jak w Kanadzie i  na zaproszenie PAN w Warszawie i w Oliwie.  Zarazem do liczącego się jego wkładu w technologię XX- wieku zalicza się szereg jego  publikacji NASA i w naukowych journals z dziedziny turbomaszyn.

                 Obok pracy naukowej, od  dnia obronienia pracy doktorskiej Rostafiński, w oparciu o bogate materiały NASA mu dostępne, zajmuje się szerzeniem popularyzacji nauk ścisłych, podboju Kosmosu i historii nauki.  Był wieloletnim członkiem NASA Speaker’s Bureau i tak w Ohio jak w sąsiednich stanch często  miał odczyty dla szkół, stowarzyszeń społecznych, w korporacjach itp.Właściwie jest jedynym polskim uczonym na Zachodzie z tym związanym. W latach siedemdziesiątych, sześciokrotnie NASA wysyłała go do Waszyngtonu na zaproszenie polskiego sewisu rozgłośni Głos Ameryki. Za każdym  razem nagrywał audycje o ostatnich osiągnięciach NASA i amerykańskiej technologii. Jego artykuły o podboju Kosmosu były drukowane na czterech kontynentach i co istotne, mimo cenzury w latach 70-tych, też w kraju a obecnie np. w Rzeczypospolitej. W sumie  zamieścił co najmniej trzysta artykułów, popularyzacji nauki, opisów z podróży i szkiców historycznych, większość w tygodnikach, niektóre w gazetach codziennych a także w periodykach. Ogłosił trzy książki, w tym  Niedostrzegalne Światy - popularyzację fizyki i badania Kosmosu.

         Po śmierci żony w 1986 roku, w1994 r. żeni się z Marią Kruszewską i w tym samym roku, po latach w NASA, przechodzi na emeryturę i nadal  pisze i

publikuje.  Za bezinteresowną  służbę  dla  kultury narodowej, Polaków na całym świecie, w 1993 roku otrzymał w polskiej ambasadzie w  Waszyngtonie,

 komandorię Orderu Odrodzenia Polski, a w 1998  komandorię  Orderu Zasługi Rzeczypospolitej